'Een avondje TV kijken'

Er valt veel te lachen; de treurnis van de normale man in beeld gebracht. Of gewoon een kijkje in de keuken van een doorsnee gezin. Man Bijt Hond doet het goed. Toch blijft er een beetje het gevoel hangen dat je niet tot de doelgroep behoort. Het schijnt dat zorgcentra, die voor ouderen en verstandelijk gehandicapten, voor de hoogste kijkcijfers zorgen. Dat is niet per definitie kwetsend of negatief bedoeld, maar het zegt wel iets over het algemene niveau van het programma. Toch, je wurgt tijdens een uitzending altijd met het gevoel dat je niet moet lachen om, maar dat je iemand of iets uit moet lachen. Dat is toch een wezenlijk verschil die de wenkbrauwen doet fronsen.

De Wereld Draait Door leeft op de doordraaiende Matthijs van Nieuwkerk. Flitsend, snel, altijd to-the-point. De kracht van dit programma zit 'm in het feit dat je om half acht je toestel op 3 zet, je om 20.00 uur vijf minuten buldert van het lachen en zonder dat je het doorhebt om tien voor half negen naar het Journaal op 3 (ook zogenaamd flitsend en snel) zit te kijken. Oh, ok, was dat weer een aflevering van DWDD? Hebben we ook weer gehad! En een nieuwslezer die je normaal serieus neemt, zien staan in een spijkerbroek en nonchalant truitje is dan geen fijne afsluiter.

Goed, de kans bestaat dat je met die andere miljoenen mensen de TV hebt overgeschakeld naar RTL 4. GTST is weer begonnen! Een fenomeen waar jong en oud, man en vrouw, naar kijkt. Die eeuwige, moedeloze toestand van die mensen. Een half uurtje GTST zorgt voor een hoge 'ik-ben-het-leven-wel-waard-in-vergelijking-met-hen'-gevoel. Eigenlijk dus een feel-good-serie. Waar is de tijd dat de makers een gelukkig gezin introduceerden als katalysator van al het slechte? Dat gezin is inmiddels niet meer. Ik vermoed te saai, maar bovenal slecht voor de kijker, die zich minderwaardig ging voelen bij zoveel geluk.

De RTL 5 mens tenslotte schijnt een hippe yup te zijn. Wie Is De Chef, Over De Kook en Take Me Out past in het straatje. De yup houdt uiteraard van koken en bovendien zoekt de yup nog een partner, of lacht eigenlijk alleen maar de kandidaten uit met de droompartner naast hem of haar op de bank. Hoe dan ook: wederom blijkt ook Take Me Out een hoog feel-good karakter te hebben: je voelt je goed met zoveel simpele, lelijke figuren op je buis. Dat had je ongetwijfeld wel even nodig als je niet zo'n ster in de keuken bent. Wat mensen presteren in de eerder genoemde kookprogramma's is soms buitenaards, maar soms ook erg simpel. Robert Kranenborg ('Amuse me or Lose me; koken is niet hetzelfde als eten bereiden en nog meer prachtige one-liners) werkt goed op de lachspieren en zijn dochter krijgt bij drukte vlekken in haar nek van alle narigheid. Lekker koken met zijn allen was nog nooit zo gezellig.

Tenslotte: wat stellen de publieken daar tegenover? Behalve nonsens spelletje als Lingo en Get The Picture, in de vooravond niet veel meer (naast Man Bijt Hond dan). 's Avonds is het meestal van: je moet maar trek hebben in een documentaire. Gisteren was het 'Nieuw Tiengemeten' over een ontpolderde poldergemeenschap. De traagheid der dingen werd in beeld gebracht en voorzien van een voice-over die zo mogelijk nog trager was. Wat een treurige documentaire. Gelukkig dat er dan nog altijd twee kanonnen zijn die onze avond kunnen afsluiten: Pauw en Witteman. Volgens mij is die formule inmiddels 'op'. Maar ja, het is zo lekker om mee in slaap te vallen, toch?