'Kruispunt'

Niemand anders is zo hard bezig als Geert Wilders met een 'self-fulfilling prophecy'. Wat hem betreft wordt de PVV de grootste partij van Nederland en het lijkt erop dat kiezers in hem gaan geloven. Willen horen bij een winnaarskamp in optima forma. Zet daartegenover Wouter Bos: de man die doet alsof hij de schatkist zelf uitgevonden heeft. Sterk staaltje vertrouwen uitstralen: daar redt hij weer wat zetels mee.
Het leek erop dat het debat van EenVandaag zo'n beetje naar een clash tussen Bos en Wilders werkte en dat was terecht. De kemphanen gaven wat steken onder water (WIlders over in Arabisch opgestelde posters, Bos over de onbeschofte streken van Hero Brinkmann), maar niemand kon ontkennen dat Wilders er beter uit zag. De beeldvorming was wat dat betreft volledig aan zijn zijde. Wat betreft integratieproblematiek hobbelde Wilders wederom over doodlopende wegen. De boeren uit Portugal en Polen, gesubsidieerd door de Europese Unie en dus ook door Nederland, konden wat hem betreft fluiten naar hun centen. Daar reageerde de PVDA-leider niet adequaat op.
EU-subsidies zijn gericht op het sterker maken van de zwakkere leden van de Unie om zodoende de algehele Europese economie te laten floreren. Protectionisme is allang niet meer de oplossing voor landen in een economische crisis en al helemaal niet voor Nederland handelsland. Bovendien zorgen de ontwikkelingen in andere EU-landen voor een positief effect op de koers van de Euro. Het bestuursapparaat van de Europese Unie zelf zou wat dat betreft onderwerp van gesprek mogen zijn, maar de eerste slag is ook daar al geslagen met het vorig jaar ondertekende akkoord.
VVD-leider Rutte was in het debat de man van de krachtige woorden en krachtige one-liners. 'Megalomaan' noemde hij de projecten op het gebied van infrastructuur. Daarmee doelde hij op de Noord-Zuidlijn in Amsterdam en de mogelijke invoering van de kilometerheffing. Pieter van Geel (CDA) stond, zoals altijd, een beetje beteuterd te kijken, ook wat betreft de AOW-leeftijd. Het CDA heeft als (demissionaire) regeringspartij de besluiten al genomen en kan niet meer dingen naar de gunsten van de kiezer op deze onderwerpen. Daar ga je dan inderdaad beteuterd van kijken. De enige die werkelijk iets zinnigs hierover zei, was Alexander Pechtold (D'66). Volgens hem kon geen politicus vandaag de dag meer beloven dat hij of zij de files zou oplossen. Een nobel standpunt van een man die geen premier wil worden, maar zich gisteren toch probeerde te profileren als een staatsman.
De belangrijkste onderwerpen van de avond, en die van de komende maanden, waren toch integratie en veiligheid. De problematiek rond groepen jonge, allochtone criminelen lijkt alleen maar te groeien. Van links naar rechts accepteert iedereen dit gegeven. De oplossingen die politici aandragen, vertonen uiteraard grote verschillen.
De kern van het probleem ligt in de cultuur van de relschoppers besloten. Religie, in dit geval de Islam, speelt nog steeds een grote rol in de cultuur van moslims. De religie zelf is echter niet onderdeel van het probleem in het geval van Nederland. We hebben het over jonge criminelen, niet over terroristen. Dat is een wezenlijk verschil. Kansarme, allochtone jongeren zetten zich af en overtreden daarmee niet alleen de Nederlandse wet, maar ook hun eigen wetten. Hun culturele achtergrond, in al zijn facetten, is het grootste probleem. Ouders spreken geen Nederlands, hebben geen overwicht en draaien mee in de carrousel van het UWV. Als puber ben je beinvloedbaar, zet je je af tegen je ouders en dat kan leiden tot crimineel gedrag als er geen kansen geboden worden voor een beter bestaan.
De oplossing ligt zeker niet voor de hand, maar om een religie te koppelen aan culturele problemen gaat te ver. Het feit dat iemand allochtoon of tweede generatie Nederlander is, speelt de grootste rol. Misschien is dat een les om in ieder geval mee te nemen naar de toekomst. Toekomstige 'nieuwe Nederlanders' hoeven niet in dezelfde valkuil te stappen. Voorkomen is nog altijd stukken beter dan genezen.
De kiezer dient straks zelf de keuze te maken. Dat is moeilijk als politici wel dezelfde problemen benoemen, maar andere oplossingen aandragen. Nog moeilijker wordt het kiezen als oplossingen vooral holle frasen lijken te zijn. Het is duidelijk dat kiezers van Nederland weer zelf voor de keuze komen te staan. Op het kruispunt zijn verschillende wegen mogelijk: links, rechts, veiligheid, mobiliteit, integratie. Een kiezer benoemt zijn belangrijkste knelpunten en kiest voor de, in zijn ogen, meest gedegen partij. Kijk niet vreemd op als de PvdA helemaal niet zoveel verliest. Kijk ook niet vreemd op als de PVV een enorme hoeveelheid zetels wegsleept. Kijk niet vreemd op als we een coalitie CDA, VVD, PVV krijgen. Of PvdA, D'66, Groenlinks. Dat is nog altijd het mooiste in dit democratische landje: de kiezer heeft altijd gelijk.